Bijna Home Sweet Home

Wij wonen in zo´n typisch nieuwbouwwijkje, zoals er zoveel zijn. Zo lekker standaard.
U kent het wel: veel dezelfde type's grote huizen, iedereen aan de vouwgordijnen, 2 auto's op de oprit en een keurig bloemetje naast de deur.
Zo'n akelig perfect straatje. Mits je de blok van de nog steeds zich als studenten gedragende nieuwbouwers niet meetelt. Die zorgen voor het onkruid en de niet gewassen ramen look.
Schiet ze af, zo hoort dat niet.

Zo'n klapvee straat. Iedereen met 'n zelfde soort leven, hoe individueel we ook plachten te zijn. Maar we zijn klapvee. Ik ook.
Ik zag op een avond in augustus dat iets verderop een garagepoort antraciet was geschilderd en er een raam in de voordeur was geplaatst. Ik zag het en besloot: ik moet dat ook. Want: mooi. Strak. Veel beter dan die vieze poepblauwe poort en dito deur.
Dus. Ik met de man naar de verfwinkel. Wel in België hè, want ons bin zuunig. We moesten de duurste verf hebben maar wilden voor 'n kwartje op de eerste rang. Dat lukte. Omdat we in een of andere enge kelder de verf haalden. Serieus. Een kelder in België betekend doorgaans niet veel goeds, maar in dit geval goedkopere Sik.kens verf.

Ik de man aan het verven gezet. Heb je al 's een elektrische rolpoort geschilderd? Ik ook niet.
Maar veel werk. Schijnt. HEEL veel werk. Want die panelen moesten stuk voor stuk en .. en.. .. euh.. ik haakte af. "Schilder mij gewoon die poort kerel" dacht ik en gelukkig deed de man het.
Daarna kwam de deur. Daar moest de brievenbus uit gezaagd worden en een of ander raampje in gezet worden. Ik had het me zo bedacht en zo zou het gebeuren.
Bleek dat raampje een dure grap te zijn en die nieuwe rvs losse brievenbus al helemaal, maar alez. Alles voor een dito uitzicht.
Het is klaar. Deze week maar 's een foto.
Heb ik meteen weer een Home Sweet Home blogje gevuld.

Home Sweet Home II

Deze Alessi verzameling had ik al voordat de keuken geplaatst werd. Ik kreeg ze met de kerst, in het jaar voordat het huis werd opgeleverd. Iedere dag kijken ze me blij aan, als ik met 'n lang gezicht sta te koken. Want ik heb een pràcht keuken, vind ik zelf. Maar iedere dag koken vind ik een drama.
Het roze zeeppompje heb ik al een eeuwigheid, ook van Alessi. Word er nog dagelijks blij van.








De oven, die wordt wel met liefde gebruikt. Ik bak graag. Appeltaarten, taarten met fondant bekleed, cupcakes, cheesecake: ik kan het allemaal en doe het liefst zo vaak mogelijk.
Het interieur van de oven wordt dan ook niet in close up geplaatst hier. Zou me doodschamen. Ik bedoel: er leven geen andere culturen in, maar je ziet dat ie vaak gebruikt wordt.
Toen we zagen hoe groot de kastenwand werd, dachten we: die krijgen we nooit vol. Daar lachen we nu nog wel 's om. Om zoveel onnozelheid.





En nu deze lege hoek. Ik vind dus dat daar dit apparaatje moet komen. Zodat ik me geen rsi meer hoef te mixen. En ja. Als ik iets wil, dan krijg ik het ook.

Dit is de keuken zoals ik hem wil. Strak, opgeruimd en geen zooi. Dat kan alleen als er niemand woont. Daarom droom ik soms van alleen wonen.
Meestal liggen er post-it's volgeschreven met dingen die nog gedaan/gehaald/gemaakt moeten worden, er ligt al 6 maanden een ketting die ik erfde en die hersteld moet worden, er liggen uitgekookte spenen, broodtrommels met ontdooide boterhammen. U kent het wel. Dan hebben we het nog niet over de inhoud van de rommellade, over de inhoud van de voorraad kast (ik heb extreme hamster neigingen). Daar hebben we het gewoon niet over. Ik kijk liever naar wat mooi is. De rest, daarvan doe ik gewoon alsof ik het niet zie.

Home sweet home is een initiatief van Barbaramama

Home Sweet Home

Nieuw blog, nieuwe thema's. Dus ook Home Sweet Home. Gezien bij haar, die het ontdekte via haar. Wilde me graag aanmelden bij haar, maar blogger deed moeilijk dus dat doen we deze week.

Maar hierbij dus mijn eerste Home Sweet Home.

Ook ik gluur graag bij de buren en laat jullie dan ook graag gluren bij mij. Deze keer een stukje van onze mooie tuin.