Bijna Home Sweet Home

Wij wonen in zo´n typisch nieuwbouwwijkje, zoals er zoveel zijn. Zo lekker standaard.
U kent het wel: veel dezelfde type's grote huizen, iedereen aan de vouwgordijnen, 2 auto's op de oprit en een keurig bloemetje naast de deur.
Zo'n akelig perfect straatje. Mits je de blok van de nog steeds zich als studenten gedragende nieuwbouwers niet meetelt. Die zorgen voor het onkruid en de niet gewassen ramen look.
Schiet ze af, zo hoort dat niet.

Zo'n klapvee straat. Iedereen met 'n zelfde soort leven, hoe individueel we ook plachten te zijn. Maar we zijn klapvee. Ik ook.
Ik zag op een avond in augustus dat iets verderop een garagepoort antraciet was geschilderd en er een raam in de voordeur was geplaatst. Ik zag het en besloot: ik moet dat ook. Want: mooi. Strak. Veel beter dan die vieze poepblauwe poort en dito deur.
Dus. Ik met de man naar de verfwinkel. Wel in België hè, want ons bin zuunig. We moesten de duurste verf hebben maar wilden voor 'n kwartje op de eerste rang. Dat lukte. Omdat we in een of andere enge kelder de verf haalden. Serieus. Een kelder in België betekend doorgaans niet veel goeds, maar in dit geval goedkopere Sik.kens verf.

Ik de man aan het verven gezet. Heb je al 's een elektrische rolpoort geschilderd? Ik ook niet.
Maar veel werk. Schijnt. HEEL veel werk. Want die panelen moesten stuk voor stuk en .. en.. .. euh.. ik haakte af. "Schilder mij gewoon die poort kerel" dacht ik en gelukkig deed de man het.
Daarna kwam de deur. Daar moest de brievenbus uit gezaagd worden en een of ander raampje in gezet worden. Ik had het me zo bedacht en zo zou het gebeuren.
Bleek dat raampje een dure grap te zijn en die nieuwe rvs losse brievenbus al helemaal, maar alez. Alles voor een dito uitzicht.
Het is klaar. Deze week maar 's een foto.
Heb ik meteen weer een Home Sweet Home blogje gevuld.

Hoe we het doen

Zo stil als het hier op dit blog is, zoveel ondernemen we in het echte leven.
Naast veel leuke uitstapjes is het überhaupt al druk, het leven met 2 kleine kindjes beneden de 3 jaar, allebei een drukke baan, een groot huis en grote tuin. Niet dat we willen klagen hoor, want ik wil niet de indruk wekken 'zo'n klagende twee verdiener met kinderen' te zijn. Voor je het weet heb je de altijd alles beter wetende vrijwillig en onvrijwillig kinderlozen achter je aan. Maar het is een fabriek annex dierentuin die we hier runnen: een lopende band van was, strijk, poep en weet ik wat allemaal meer. En we proberen het grut een beetje te temmen zodat we niet helemaal knetter worden.
Een zelfgekozen fabriek waarin mama drie dagen werkt en papa vier. Aan mama dagen doe ik niet, want dat vind ik dom klinken. Alsof ik op de dagen dat ik 8 uur voor de baas werk, geen mama ben: ik heb er dan al uren er op zitten en na die 8 uur voor de baas begint de ratrace van kinderasiel, kindjes door het bad slingeren, eten koken en het grut in bed werken. Om daarna meestal nog iets huishoudelijks te kunnen doen, want helaas slaan de kabouters mijn huis dagelijks over.
Papadagen doen we ook niet aan, belachelijke naam voor een dag waarop de man in z'n eentje voor zijn eigen kinderen zorgt. We hebben gewoon allebei werkdagen en dagen waarop we thuis zijn. Het is een beetje de vraag welke dagen rustiger zijn.

Maar stoppen met werken zou ik nooit willen (ik hè, een ieder die dat wel wil: prima! Dit is geen epistel waarbij ik vrouwen aan het werk wil krijgen. Iedereen moet haar eigen keus maken en daar tevreden mee zijn) Bij 1 kind wilde ik wel stoppen, maar bij 2 kinderen ben ik echt een leuke mama als ik ook enkele dagen per week niet alleen maar thuis ben. Mijn hersens kan gebruiken voor iets anders dan pampers, voedingen en treinbanen en ook m'n eigen centen verdienen. En dan niet zoals ik soms hoor: hoeveel uurtjes werk jij, werk jij voor de
extraatjes? Nee. Ik ben een hoogopgeleide vrouw die haar eigen boontjes wil en kan doppen. En ik werk drie hele volle dagen per week.
Heerlijk.

Maar we ondernemen dus ook veel. Nog niet zo gek veel met beide kinderen samen want de baby is nogal van de rust en regelmaat en slapen in eigen bed, maar wel samen met z'n tweetjes of apart van elkaar met vrienden. Want naast directeuren van de heerlijke
kinderfabriek zijn we ooit 7 jaar geleden ook gewoon verliefd op elkaar geworden en willen we ook wel 's samen zijn zonder kinderen. Toch?
Dus gingen we op een doordeweekse verlofdag met z'n tweetjes naar de sauna. Vakantieveilde ik 1 nachtje en dus 2 daagjes Düsseldorf (alleen nog ff boeken dus) en aan het eind van het jaar gaan we met vrienden een lang weekend naar Londen. Ook ging ik met een vriendin naar Pinkpop. En de man gaat binnenkort een dag off road scheuren met z'n vrienden.
Met de peuter alleen zwemmen we, bezoeken we het lokale dierenpark en maken we kilometers op de loopfiets. Zoveel dat hij inmiddels met 'n lekker band in de garage staat.

Ik ben een tevreden mens.


Ik vind het prima zo.

Van je peuter moet je het hebben

Peuter wrijft graag over mijn benen. Voor hem lijken ze eindeloos lang, die heeft echt het besef nog niet dat z´n moeder formaat kabouterbeentjes heeft. Hij houdt er helemaal van als ze glad zijn, net als ik trouwens. Ik bedoel: geëmancipeerd en een aardig feministisch hoeft niet meteen te betekenen dat ik hele pluimen lichaamshaar op benen en andere plekken te hebben. Wenkbrauwen en haren op mijn kop, das voldoende.
Maar ik dwaal af.
Hij wrijft dus graag over gladde benen. En o wee als ze dat niet zijn.
"Bah mama, je hebt weer zand op de benen".

Of je loopt samen de trap af, met de slaap nog in de ogen op de vroege ochtend. Hij in pyjama, ik in onderbroek en shirtje. En dat ie me dan aankijkt en zegt "o mama kom eens bij me met je grote ti.eten".

En dat ie dan op het dagverblijf doodleuk aan een andere mama meldt dat zijn mama hele grote borstels heeft (zo noemt hij ze meestal whoehaha) waar z'n broertje uit kan drinken.

Juist ja.

En ze is weer thuis

Serieus, je knippert met je ogen of je staat gewoon weer zelf aan het fornuis en 8 kuub strijk weg te werken na een dikke 10 dagen op Mallorca. Maar.. het was heerlijk!

We zaten in wat ik 4 jaar geleden de hel op aarde zou hebben gevonden. Een all inclusive resort met iedere dag dezelfde hongerige koppen bij het lopend buffet en dezelfde uitgezakte lijven aan het zwembad. Ook mijn uitgezakte lijf lag er bij hoor, wees gerust. Maar het fijne is: ik ben niet god's gift to men maar weet wel sinds de vakantie dat ik er heus nog mag wezen en dat die 2x per week afbeulen @ the gym niet voor niks waren.
Maar we zijn hier niet gekomen om over mijn beschadigde lijf na 2 kinderen te praten.
We zijn hier gekomen om op te scheppen over de vakantie. Dat u dat even weet.

Het was gewoon goed. Goed eten, veel en lekker. 5786 liter cola zero (vooral onder het mom: het is all inclusive dus laten we nog maar een colaatje drinken, we blijven Hollanders hè). 6 heerlijke zwembaden, trampolines, speeltuinen. En de volledige bevolking van Coronation Street. Ofwel: de Engelste Tattoo brigade: mom, dad en two kids. Eating and drinking all day. Grof gebekt, veel vlees op de botten en weinig tanden in de mond.
Maar: iedereen was er aan toe dus iedereen was vriendelijk. Geen zatlap te bekennen dus ik klaag niet. Ik klaag nergens over. Ik kan hier dagen weken maanden op teren.
Morgen een fotootje.
Nu even die 8 kuub strijk de kast in werken.

Verhuisd

In de digitale wereld heb je met een kleine inspanning een nieuwe identiteit. Zo ook ik. Al jaren aan ´t bloggen, met open vizier en gewoon eerlijk.
Dat ben ik nog steeds van plan op deze nieuwe stek. Alleen weer wat anoniemer en vooral ook wat luchtiger.
Mijn oude blog is straks alleen voor mezelf nog leesbaar, niet meer voor de rest van de wereld. Op deze nieuwe stek zal ik een poging doen met enige regelmaat een blogje te kakken.
En u bent welkom!