Teken van leven

Daar ben ik weer. Voor even of voor lang, dat is de vraag.
De zomer is alweer voorbij. U weet wel, die 2 mooie dagen in augustus en die 4 waanzinnige dagen eind september en begin oktober. Gek jaar.
Gek jaar ligt ook achter ons. Want.
De baby wordt alweer 1. Over 11 hele dagen al.
Gewoon 1 jaar.
Een jaar waar ik bij z'n grote broer genoot van iedere seconde. Deze keer was het helaas zo anders. Zoveel poep, ik gun het niemand. Too much, echt teveel.

MAAR.
Ik ben er nog. Ik doe het nog.
Ik doe het steeds liever. Steeds makkelijker ook. Ik geniet van samen in bad gaan met die 2 mooie meneertjes. Ik geniet van hoe ze samen lachen. Om elkaar en met elkaar.
Mijn gekke Berries. Twee gekke berries.

Snel maar weer 's een mooie foto doen. Of 'n nieuwe Home Sweet home.
Of zo

Soms gewoon alleen maar mama aub?

De naam van mijn weblog verraadt dat ik meer dan alleen maar mama ben. Ik ben namelijk ook nog een werkende vrouw, ik sport graag, heb een aantal hele lieve dierbare vriendinnen, ik doe nog meer dan zorgen voor het kleine grut hier in huis.
Deze week was zo'n week die ik graag zou vergeten. Want ik werkte veel en het was niks leuks. Ik doe "iets" in de zorg en heb daarbij te maken met de meest kwetsbare mensen uit de samenleving. Nu niet met z'n allen gaan roepen "maar het is zo'n dankbaar werk hè", want dat is vaak niet. Maar ik vind het wel leuk werk en het betaald nog goed ook. Vaak hele ingewikkelde shit, waarbij mensen op alle levensgebieden forse problemen ervaren.
De regelnicht in mij houdt daarvan.
Maar deze week dus even niet. Het was too much, te heftig. Te verdrietig.
De wereld is ziek, laten we het daarop houden.

Ik kan het normaal goed achter me laten. Maar vrijdag kwam ik verdrietig thuis. En het verdriet greep me naar de keel. Een goed gesprek met de wederhelft en zelfs met m'n beste vriendin hielpen niet. Pas in de loop van vandaag kreeg ik weer lucht.
Balen, want ik heb 2 superlekkere jongetjes hier maar het enige wat ik op zo'n moment kan, is vluchten uit de realiteit. Helaas hadden we daar Noorwegen en de dood van Amy W., die mij om persoonlijke reden enorm aangreep.
Het was een schijtweek dus.
En hij begon zo goed. Met Take That.

Ik zeg: vanaf nu wordt het zomer en ik ga op zoek naar een andere baan.
Het zal me allemaal benieuwen.

Hoe we het doen

Zo stil als het hier op dit blog is, zoveel ondernemen we in het echte leven.
Naast veel leuke uitstapjes is het überhaupt al druk, het leven met 2 kleine kindjes beneden de 3 jaar, allebei een drukke baan, een groot huis en grote tuin. Niet dat we willen klagen hoor, want ik wil niet de indruk wekken 'zo'n klagende twee verdiener met kinderen' te zijn. Voor je het weet heb je de altijd alles beter wetende vrijwillig en onvrijwillig kinderlozen achter je aan. Maar het is een fabriek annex dierentuin die we hier runnen: een lopende band van was, strijk, poep en weet ik wat allemaal meer. En we proberen het grut een beetje te temmen zodat we niet helemaal knetter worden.
Een zelfgekozen fabriek waarin mama drie dagen werkt en papa vier. Aan mama dagen doe ik niet, want dat vind ik dom klinken. Alsof ik op de dagen dat ik 8 uur voor de baas werk, geen mama ben: ik heb er dan al uren er op zitten en na die 8 uur voor de baas begint de ratrace van kinderasiel, kindjes door het bad slingeren, eten koken en het grut in bed werken. Om daarna meestal nog iets huishoudelijks te kunnen doen, want helaas slaan de kabouters mijn huis dagelijks over.
Papadagen doen we ook niet aan, belachelijke naam voor een dag waarop de man in z'n eentje voor zijn eigen kinderen zorgt. We hebben gewoon allebei werkdagen en dagen waarop we thuis zijn. Het is een beetje de vraag welke dagen rustiger zijn.

Maar stoppen met werken zou ik nooit willen (ik hè, een ieder die dat wel wil: prima! Dit is geen epistel waarbij ik vrouwen aan het werk wil krijgen. Iedereen moet haar eigen keus maken en daar tevreden mee zijn) Bij 1 kind wilde ik wel stoppen, maar bij 2 kinderen ben ik echt een leuke mama als ik ook enkele dagen per week niet alleen maar thuis ben. Mijn hersens kan gebruiken voor iets anders dan pampers, voedingen en treinbanen en ook m'n eigen centen verdienen. En dan niet zoals ik soms hoor: hoeveel uurtjes werk jij, werk jij voor de
extraatjes? Nee. Ik ben een hoogopgeleide vrouw die haar eigen boontjes wil en kan doppen. En ik werk drie hele volle dagen per week.
Heerlijk.

Maar we ondernemen dus ook veel. Nog niet zo gek veel met beide kinderen samen want de baby is nogal van de rust en regelmaat en slapen in eigen bed, maar wel samen met z'n tweetjes of apart van elkaar met vrienden. Want naast directeuren van de heerlijke
kinderfabriek zijn we ooit 7 jaar geleden ook gewoon verliefd op elkaar geworden en willen we ook wel 's samen zijn zonder kinderen. Toch?
Dus gingen we op een doordeweekse verlofdag met z'n tweetjes naar de sauna. Vakantieveilde ik 1 nachtje en dus 2 daagjes Düsseldorf (alleen nog ff boeken dus) en aan het eind van het jaar gaan we met vrienden een lang weekend naar Londen. Ook ging ik met een vriendin naar Pinkpop. En de man gaat binnenkort een dag off road scheuren met z'n vrienden.
Met de peuter alleen zwemmen we, bezoeken we het lokale dierenpark en maken we kilometers op de loopfiets. Zoveel dat hij inmiddels met 'n lekker band in de garage staat.

Ik ben een tevreden mens.


Ik vind het prima zo.

En ze is weer thuis

Serieus, je knippert met je ogen of je staat gewoon weer zelf aan het fornuis en 8 kuub strijk weg te werken na een dikke 10 dagen op Mallorca. Maar.. het was heerlijk!

We zaten in wat ik 4 jaar geleden de hel op aarde zou hebben gevonden. Een all inclusive resort met iedere dag dezelfde hongerige koppen bij het lopend buffet en dezelfde uitgezakte lijven aan het zwembad. Ook mijn uitgezakte lijf lag er bij hoor, wees gerust. Maar het fijne is: ik ben niet god's gift to men maar weet wel sinds de vakantie dat ik er heus nog mag wezen en dat die 2x per week afbeulen @ the gym niet voor niks waren.
Maar we zijn hier niet gekomen om over mijn beschadigde lijf na 2 kinderen te praten.
We zijn hier gekomen om op te scheppen over de vakantie. Dat u dat even weet.

Het was gewoon goed. Goed eten, veel en lekker. 5786 liter cola zero (vooral onder het mom: het is all inclusive dus laten we nog maar een colaatje drinken, we blijven Hollanders hè). 6 heerlijke zwembaden, trampolines, speeltuinen. En de volledige bevolking van Coronation Street. Ofwel: de Engelste Tattoo brigade: mom, dad en two kids. Eating and drinking all day. Grof gebekt, veel vlees op de botten en weinig tanden in de mond.
Maar: iedereen was er aan toe dus iedereen was vriendelijk. Geen zatlap te bekennen dus ik klaag niet. Ik klaag nergens over. Ik kan hier dagen weken maanden op teren.
Morgen een fotootje.
Nu even die 8 kuub strijk de kast in werken.

Je gaat op vakantie en je neemt mee...

Wij gaan op vakantie. Naar een zonnig oord. Een buggy vriendelijk eiland, hotel, all inclusive, kids entertainment en meerdere zwembaden. Ofwel: de nachtmerrie van iedereen tijdens de eerste zwangerschap. Nog een kind later klinkt het vooral erg aantrekkelijk.

Maar als je dan besluit dat je op vakantie wilt, dan sta je helemaal niet stil bij wat je allemaal meesleept met 2 stuks kinderen en 2 stuks volwassenen. Op het reisbureau zeiden ze heel geruststellend: u mag 40 kilo bagage meenemen.
Maar aangezien we beide kinderen op het vliegveld in een kinderwagen vastzetten om te voorkomen dat we ze onderweg kwijtraken of van de landingsbaan moeten plukken (onze peuter is van de onderzoekende en nieuwsgierige soort) en we niet de beschikking hebben over een pakezel waar we onze tassen aan kunnen hangen, besloot ik dat het allemaal wel handzaam moest. Dus/ 1 grote koffer en 1 weekendtas.
Inmiddels heb ik grijze haren als gevolg van dat besluit. Want: wij zijn niet het gezin dat tevreden is met 'n driekwartbroek voor iedereen, een mouwloos shirt voor allemaal en allemaal lekker gezellig op de crocs. Helaas, want dat zou verdomme veel ruimte schelen.

Ik stelde nog voor om, net als 5 jaar geleden, geen kleding voor de man mee te nemen maar die ging daar niet mee akkoord.
Ja, u leest het goed. We namen niks mee voor hem (ik had gewoon lekker iedere dag schone kleren)
Of wat zeg ik: ik pakte het niet in. Ik ging er vanuit dat mijn toen 30 jarige wederhelft dat zelf zou doen en hij ging er vanuit dat zijn controle freakende vriendin (ondergetekende dus) dat wel zou inpakken. Typisch geval van miscommunicatie. We ontdekten pas op Kreta dat we slechts een zwembroek, ondergoed en enkele shirts voor hem hadden. Overhemden, broeken enz lagen nog gewoon thuis op bed. 'Daar liggen ze goed', zou mijn wijze moeder zeggen.

Maar nu ga ik dus verder. Met pakken van de vakantieshit.
Ik overweeg nu om slechts 1 onderbroek voor ons allemaal mee nemen en een nieuwe gum.

Feeling hot

Vandaag was een treurige dag.
Mijn Iphone is overleden.
Waarschijnlijk heeft hij niet geleden, maar was hij op slag dood.


Er leek ineens kortsluiting te ontstaan tijdens het opladen. Of ja, dat concludeer ik achteraf dan maar. Hij werd gewoon knetterheet ineens toen hij aan de lader hing. Zo heet dat ik hem niet meer kon vasthouden. Uiteindelijk besloot ik dan ook om hem uit te trekken (binnen een paar seconden, want ik dacht dat ie spontaan ging ontbrànden man, zo heet). Nu zijn we 5 uur verder.
En ik heb hem nog niet weten te reanimeren. Helaas.

Ik hoop dat er alsnog een levensreddende transplantatie kan plaatsvinden. Want gelukkig heb ik garantie. En ik hoop dat ook de kleine lettertjes garantie bieden in deze situatie...