Iedere dag een feestjurk ofwel pluk de dag!

Zoals u al in m'n bio kunt zien, ben ik gek op jurkjes. Kort, want ik ben maar een kabouter. En inmiddels heb ik er heel veel. Van King Louie en tig andere merken. Ik wil geen lopende kerstboom worden maar houd ontzettend van kleur. Roze en rood; like! Staat mooi bij m'n kunstmatig blonde haar. Maar ook bruin en uiteraard ontbreken de little black dresses niet. Kortom: gék op jurkjes.
En dan een paar killerheels er onder. Die heb ik inmiddels ook in alle kleuren en ik heb er in de loop der jaren enorm goed op leren lopen. Dat scheelt toch weer een gek gezicht.
Thuis is het natuurlijk niet altijd even praktisch en binnen dragen wij sowieso nooit schoenen, maar ik voel me superfijn in een jurkje.
Ik droeg ze alleen niet vaak genoeg. Ik heb er genoeg om, zeker in combinatie met alle leren - en colbertjasjes die ik heb, eindeloos te combineren.
Laatst besloot ik: "in de kast hangen ze ook maar motten te vangen en das zùnt".
Dus sindsdien draag ik ze vaker. En dat levert altijd leuke complimenten op. Mooi meegenomen.

Afgelopen week lag ik in het ziekenhuis. Ik was al weken doodziek en kon nog nauwelijks één stap voor de ander zetten toen ik via de SEH werd opgenomen. Dagenlang lag ik al minimaal 1 of 2 slangen, alles was teveel behalve wat spelen op m'n foon of lezen. Zo kreeg ik ook de Margriet van een van m'n vele trouwe lieve zkhbezoekers. En ik schaam me nergens voor: ik *hartje* Margriet.  LINDA. is geweldig maar die had ik al uit en ook de Runner's World lag al volledig stuk gelezen in de mand.
In de Margriet las ik graag altijd de column van Bibian. De dappere vrouw. Een van haar laatste columns had als onderwerp "Waarom zou je niet iedere dag je feestjurk aantrekken? Pluk de dag!"

Die column past als geen ander bij mij. Ik heb hem uitgeknipt en naast de net opgehangen plakspigel geplakt. Zodat ik altijd er naar kijk als ik mezelf mag bewonderen in een jurkje.

Pluk de dag!

Onder het stof kwam een blog vandaan

Ineens kak ik er zomaar weer een blogje uit. Welk een wonder.
Na bijna een jaar afwezigheid besloot ik deze week dat ik maar weer eens moest gaan beginnen met bloggen. Want het leven is een feestje maar je vergeet zo snel wat je meemaakt hè?

Nou was het leven de laatste 4 weken niet zo'n feestje. Sterker nog, uw lang verdwenen blogvrouwe had al lange tijd last van allerlei klachten waar ik u hier niet mee ga vermoeien. Ondanks dat ik in 't köpke heel goed in het vel zit, laat het lichaam me behoorlijk in de steek. Nadat ik uiteindelijk toch maar toegaf dat het niet goed ging, ging het hard en lag ik ineens zomaar All Inclusive in het ziekenhuis. Hier kwam al heel snel naar voren dat ik de ziekte van Crohn heb. Eindelijk een antwoord op al jàren bestaande klachten.
Ineens is alles anders én toch ook weer niet. Want ik wil geen patiënt worden en al zeker niet zielig zijn. Liefst trok ik meteen mijn hardloopschoenen weer aan, iets wat ik het afgelopen jaar zeer fanatiek en met redelijk succes ben gaan doen. Het is bizar dat ik momenteel niet in Londen aanwezig ben, want ik ben echt een talent. Ik was hard in training voor de Zevenheuvelenloop en heb me deze week vanuit het ziekenhuisbed opgegeven voor de Bruggenloop in Rotterdam. Beide 15K loopjes.

Als therapie voor m'n hoofd dat moet gaan wennen aan een "nieuw" lijf. Ik hoop dat het me gaat lukken. Zodra ik wat meer aangesterkt ben en mijn medicatie werkt (liefst morgen natuurlijk!), wil ik weer gaan draven. Draven jullie mee?

Bijna Home Sweet Home

Wij wonen in zo´n typisch nieuwbouwwijkje, zoals er zoveel zijn. Zo lekker standaard.
U kent het wel: veel dezelfde type's grote huizen, iedereen aan de vouwgordijnen, 2 auto's op de oprit en een keurig bloemetje naast de deur.
Zo'n akelig perfect straatje. Mits je de blok van de nog steeds zich als studenten gedragende nieuwbouwers niet meetelt. Die zorgen voor het onkruid en de niet gewassen ramen look.
Schiet ze af, zo hoort dat niet.

Zo'n klapvee straat. Iedereen met 'n zelfde soort leven, hoe individueel we ook plachten te zijn. Maar we zijn klapvee. Ik ook.
Ik zag op een avond in augustus dat iets verderop een garagepoort antraciet was geschilderd en er een raam in de voordeur was geplaatst. Ik zag het en besloot: ik moet dat ook. Want: mooi. Strak. Veel beter dan die vieze poepblauwe poort en dito deur.
Dus. Ik met de man naar de verfwinkel. Wel in België hè, want ons bin zuunig. We moesten de duurste verf hebben maar wilden voor 'n kwartje op de eerste rang. Dat lukte. Omdat we in een of andere enge kelder de verf haalden. Serieus. Een kelder in België betekend doorgaans niet veel goeds, maar in dit geval goedkopere Sik.kens verf.

Ik de man aan het verven gezet. Heb je al 's een elektrische rolpoort geschilderd? Ik ook niet.
Maar veel werk. Schijnt. HEEL veel werk. Want die panelen moesten stuk voor stuk en .. en.. .. euh.. ik haakte af. "Schilder mij gewoon die poort kerel" dacht ik en gelukkig deed de man het.
Daarna kwam de deur. Daar moest de brievenbus uit gezaagd worden en een of ander raampje in gezet worden. Ik had het me zo bedacht en zo zou het gebeuren.
Bleek dat raampje een dure grap te zijn en die nieuwe rvs losse brievenbus al helemaal, maar alez. Alles voor een dito uitzicht.
Het is klaar. Deze week maar 's een foto.
Heb ik meteen weer een Home Sweet Home blogje gevuld.

Teken van leven

Daar ben ik weer. Voor even of voor lang, dat is de vraag.
De zomer is alweer voorbij. U weet wel, die 2 mooie dagen in augustus en die 4 waanzinnige dagen eind september en begin oktober. Gek jaar.
Gek jaar ligt ook achter ons. Want.
De baby wordt alweer 1. Over 11 hele dagen al.
Gewoon 1 jaar.
Een jaar waar ik bij z'n grote broer genoot van iedere seconde. Deze keer was het helaas zo anders. Zoveel poep, ik gun het niemand. Too much, echt teveel.

MAAR.
Ik ben er nog. Ik doe het nog.
Ik doe het steeds liever. Steeds makkelijker ook. Ik geniet van samen in bad gaan met die 2 mooie meneertjes. Ik geniet van hoe ze samen lachen. Om elkaar en met elkaar.
Mijn gekke Berries. Twee gekke berries.

Snel maar weer 's een mooie foto doen. Of 'n nieuwe Home Sweet home.
Of zo

Home Sweet Home II

Deze Alessi verzameling had ik al voordat de keuken geplaatst werd. Ik kreeg ze met de kerst, in het jaar voordat het huis werd opgeleverd. Iedere dag kijken ze me blij aan, als ik met 'n lang gezicht sta te koken. Want ik heb een pràcht keuken, vind ik zelf. Maar iedere dag koken vind ik een drama.
Het roze zeeppompje heb ik al een eeuwigheid, ook van Alessi. Word er nog dagelijks blij van.








De oven, die wordt wel met liefde gebruikt. Ik bak graag. Appeltaarten, taarten met fondant bekleed, cupcakes, cheesecake: ik kan het allemaal en doe het liefst zo vaak mogelijk.
Het interieur van de oven wordt dan ook niet in close up geplaatst hier. Zou me doodschamen. Ik bedoel: er leven geen andere culturen in, maar je ziet dat ie vaak gebruikt wordt.
Toen we zagen hoe groot de kastenwand werd, dachten we: die krijgen we nooit vol. Daar lachen we nu nog wel 's om. Om zoveel onnozelheid.





En nu deze lege hoek. Ik vind dus dat daar dit apparaatje moet komen. Zodat ik me geen rsi meer hoef te mixen. En ja. Als ik iets wil, dan krijg ik het ook.

Dit is de keuken zoals ik hem wil. Strak, opgeruimd en geen zooi. Dat kan alleen als er niemand woont. Daarom droom ik soms van alleen wonen.
Meestal liggen er post-it's volgeschreven met dingen die nog gedaan/gehaald/gemaakt moeten worden, er ligt al 6 maanden een ketting die ik erfde en die hersteld moet worden, er liggen uitgekookte spenen, broodtrommels met ontdooide boterhammen. U kent het wel. Dan hebben we het nog niet over de inhoud van de rommellade, over de inhoud van de voorraad kast (ik heb extreme hamster neigingen). Daar hebben we het gewoon niet over. Ik kijk liever naar wat mooi is. De rest, daarvan doe ik gewoon alsof ik het niet zie.

Home sweet home is een initiatief van Barbaramama

Soms gewoon alleen maar mama aub?

De naam van mijn weblog verraadt dat ik meer dan alleen maar mama ben. Ik ben namelijk ook nog een werkende vrouw, ik sport graag, heb een aantal hele lieve dierbare vriendinnen, ik doe nog meer dan zorgen voor het kleine grut hier in huis.
Deze week was zo'n week die ik graag zou vergeten. Want ik werkte veel en het was niks leuks. Ik doe "iets" in de zorg en heb daarbij te maken met de meest kwetsbare mensen uit de samenleving. Nu niet met z'n allen gaan roepen "maar het is zo'n dankbaar werk hè", want dat is vaak niet. Maar ik vind het wel leuk werk en het betaald nog goed ook. Vaak hele ingewikkelde shit, waarbij mensen op alle levensgebieden forse problemen ervaren.
De regelnicht in mij houdt daarvan.
Maar deze week dus even niet. Het was too much, te heftig. Te verdrietig.
De wereld is ziek, laten we het daarop houden.

Ik kan het normaal goed achter me laten. Maar vrijdag kwam ik verdrietig thuis. En het verdriet greep me naar de keel. Een goed gesprek met de wederhelft en zelfs met m'n beste vriendin hielpen niet. Pas in de loop van vandaag kreeg ik weer lucht.
Balen, want ik heb 2 superlekkere jongetjes hier maar het enige wat ik op zo'n moment kan, is vluchten uit de realiteit. Helaas hadden we daar Noorwegen en de dood van Amy W., die mij om persoonlijke reden enorm aangreep.
Het was een schijtweek dus.
En hij begon zo goed. Met Take That.

Ik zeg: vanaf nu wordt het zomer en ik ga op zoek naar een andere baan.
Het zal me allemaal benieuwen.

Cars 3D taart

Mijn peutertje wordt binnenkort al 3. DRIE!
Niet normaal hoor. Ik bedoel: ik was écht net nog voor het eerst zwanger. Serieus.

Maar een echte vent is gek op auto's en het mannetje is ook nog 's erfelijk belast. Dus ja. Wat wil je dan hè? Dan wil je Cars.
Laat deze moeder nou graag fröbelen met fondant. Een ideale combinatie dus. Ik maakte hem via deze tutorial.
Er waren geen bloed of tranen voor nodig, alleen veel zweet. Heel. Veel. Zweet.

Maar alles voor de boy hè, àlles voor de boy.
Nu nog 6 weken wachten. Dan mag hij weer uit vriezer en kunnen we hem eten.